મસ્તક હો આકાશે

ઋતુ હો કોઈ પણ, ખૂણે ખૂણે મહેકંત માટી હો,

અને આ આપણું અસ્તિત્વ ધરતીની રૂંવાટી હો.

કબરમાં કોઈનું હોવું જરૂરી હો તો માની લ્યો,

હું એવી શૂળની છું લાશ, જે ફૂલોએ દાટી હો.

પવન, તારાં પરાક્રમ શ્વાસમાં વર્તાઈ રહેવાનાં,

ચમનમાં ફૂલ વેર્યાં હો, કે રણમાં રેત છાંટી હો.

પરોવાયું રહે હૈયું મીઠેરી મૂંઝવણ માંહે,

સરળતાથી સરકતા દોરમાં એવી ય આંટી હો.

પડી જઈએ ચરણમાં, તે છતાં મસ્તક હો આકાશે,

‘ગની’, એકાદ તો સંબંધની એવી સપાટી હો.