પ્રેમાળ માણસ નથી ઓળખતાં

સદીઓથી એવું જ બનતું રહ્યું છે,

કે પ્રેમાળ માણસ નથી ઓળખાતા.

સખી એને જોવા તું ચાહી રહી છે,

જે સપનું રહે છે હંમેશાં અઘૂરૂં;

પ્રીતમનો પરિચય તું માગી રહી છે,

વિષય તારો સુંદર, કુતૂહલ મઘુરૂં.

લે સાંભળ, એ સામાન્ય એક આદમી છે,

હૃદય એનું ભોળું, જીવન એનું સાદું;

ન ચહેરો રૂપાળો, ન વસ્ત્રોમાં ઠસ્સો,

ન આંખોમાં ઓજસ ન વાતોમાં જાદુ.

કવિતાના પણ એ નથી ખાસ રસિયા,

ન સંગીતમાં કંઇ ગતાગમ છે એને;

પસંદ એ નથી કરતા કિસ્સાકહાણી,

કલાથી ન કોઇ સમાગમ છે એને.

એ મૂંગા જ મહેફિલમાં બેસી રહે છે,

છે ચુપકિદી એની સદંતર નિખાલસ;

નથી એની પાસે દલીલોની શકિત,

કદી પણ નથી કરતાં ચર્ચાનું સાહસ.

જુએ કોઇ એને તો હરગિઝ ન માને,

કે આ માનવીમાં મહોબ્બત ભરી છે;

કોઇના બુરામાં ન નિંદા કોઇની,

નસેનસમાં એની શરાફત ભરી છે.

જગતની ધમાલોથી એ પર રહે છે,

છે પોતાના રસ્તે જ સૂરજની માફક;

સખી તારા પ્રીતમની છે એ જ ઓળખ,

છે સૌ સ્ત્રીઓ માટે જીવન એનું લાયક.

ભિખારણની પાસે કે રાણીના પડખે,

જગા કોઇ પણ હો એ શોભી શકે છે;

પરંતુ સખી! આવી દુનિયાની અંદર,

ભલા એવા માણસને કોણ ઓળખે છે.

સદીઓથી એવું જ બનતું રહ્યું છે,

કે પ્રેમાળ માણસ નથી ઓળખતાં.